ورود به حساب کاربری
ایجاد حساب کاربری
کلمه عبور را فراموش کرده‌اید؟
ویرایش حساب کاربری

شارژ اعتبار
سوابق خرید
ردیف فاکتور تاریخ مبلغ (تومان) شرح تراکنش کد رهگیری

30 شماره آخر

  • شماره 3522 -
  • ۱۳۹۸ پنج شنبه ۲۱ شهريور
روزنامه در یک نگاه
امکانات
روزنامه در یک نگاه ورق بزنید دریافت همه صفحات
تبلیغات
ایرانول سپیدار شهروند نارون

كريس- دايي؛ فقط 16 گل

رونالدو حوالي «شهريار» ديده شد

سپهر خرمی: 16 سال پیش تیم ملی ایران در دور انتخابی صعود به جام ملت‌های 2004 چین، در ورزشگاه آزادی با تک‌گل علی دایی از روی نقطه پنالتی مقابل کره شمالی به برتری رسید؛ تک‌گلی که شاید دایی بعدها حسرت آن را بخورد، چراکه بعد از به‌ثمررسیدن همان گل بود که یکی از تماشاگران ایران با پرتاب نارنجک باعث مصدومیت یکی از بازیکنان کره‌ای شد؛ واکنش سرمربی وحشت‌زده میهمان اما دستور ترک زمین به شاگردانش بود. مسئولان ای‌اف‌سی هرچه اصرار کردند که کره‌ای‌ها در صورت عدم حضور در زمین مسابقه متحمل جریمه سنگینی خواهند شد، گوش آنها بدهکار نبود و آن دیدار با قضاوت حاجی خضر سوریه‌ای نیمه‌كاره رها شد. ای‌اف‌سی رأی به پیروزی 3 بر صفر شاگردان برانکو داد و دو مسابقه بدون تماشاگر نیز محرومیت ایران بود، اما رسانه‌ها فردای این مسابقه جنجالی تیتر زدند: «گل دایی پرپر شد».
شاید کمتر روزنامه‌نگار و هواداری پیش‌بینی می‌کرد که روزی نه‌تنها علی دایی عنوان آقای‌گلی دنیا را از آن خود کند، بلکه این عنوان مهم را تا سال‌ها در اختیار داشته باشد که بزرگ‌ترین بازیکنان دنیا مانند رونالدوی برزیلی، روماریو، مسی و ... نیز نتوانند به گرد پایش برسند. علی دایی 11 سال برای تیم ملی ایران به میدان رفت و موفق شد 109 بار دروازه رقبا را باز کند. اولین گل ملی دایی در مسابقات مقدماتی جام جهانی 1994 وارد دروازه تایوان شد تا نوید ظهور یک مهاجم تمام‌عیار ایرانی داده شود. علی دایی تا پایان سال 1995 هفت گل ملی داشت که مسابقات جام ملت‌های آسیا 1996 امارات فرارسید و اوج کار دایی که آن زمان برای حریفان ناشناخته بود، «پوکر» (زدن چهار گل در يك بازي) مقابل کره جنوبی بود که باعث بغض و حیرت سرمربی رقیب شد و تا مدت‌ها این چهار گل، تیزر تبلیغاتی بسیاری از رسانه‌های شرق آسیا شد. دایی در مصاحبه با سایت کنفدراسیون فوتبال آسیا بعد از آن مسابقه به‌یادماندنی گفت: «مطمئن هستم این چهار گل سکوی پرتاب من خواهد شد» و اتفاقا همین‌طور شد و پیشنهاد آرمینیابیلفلد به شهریار ایران رسید و او راهی آلمان شد. بلندپروازی‌های دایی ادامه داشت و با پیشنهاد یک‌ساله بزرگ‌ترین باشگاه آلمان؛ یعنی بایرن‌مونیخ راهی ایالت باواریا شد. درخشش دایی اما در هرتابرلین به یادگار ماند؛ جایی که با گلزنی به آث‌میلان در سن‌سیرو و دو گل تماشایی به چلسی در لیگ قهرمانان آسیا باعث شگفتی اروپایی‌ها شد. گلزنی‌های دایی در عرصه ملی هم ادامه داشت و در پایان سال 98 میلادی، علی دایی موفق به زدن 47 گل ملی شده بود. سال 99 برای دایی خوش‌یمن نبود و او فقط در این سال توانست دو گل ملی بزند تا آمار گل‌هایش بعد از یک سال پیشرفت چشمگیری نداشته باشد. در سال 2000 اما علی دایی بار دیگر متولد شد و با زدن 20 گل آمار گل‌های ملی خود را به 69 رساند. مسابقات مقدماتی جام جهانی 2002 کره و ژاپن می‌توانست بار دیگر سکوی پرتاب دایی باشد؛ با توجه به اینکه شماره 10 ایران درخشش قابل‌ملاحظه‌ای در مرحله انتخابی این مسابقات داشت و با زدن سه گل به عربستان در دو مسابقه بار دیگر خودش را بر سر زبان‌ها انداخت، اما اختلاف بازیکنان در شب مسابقه با بحرین و سایر حواشی، ترمز موفقیت آن تیم دوست‌داشتنی با میروسلاو بلاژویچ را کشید و مانع از این شد تا ایران برای دومین‌بار پیاپی راهی جام جهانی شود. این شکست زمانی دردناک‌تر می‌شود که بدانیم ایرلند جنوبی بدون حتی یک شکست در دور انتخابی مقابل ایران قرار گرفت و شاگردان بلاژویچ تنها تیمی بودند که موفق به پیروزی مقابل یاران روی کین شدند، اما تک‌گل گل‌محمدی هم نتوانست پاداش صعود ایران به بزرگ‌ترین تورنمنت فوتبال دنیا باشد. 
تصور می‌شد دوران شکوفایی دایی و گلزنی‌های پیاپی او در تیم ملی رو به افول است که در سال 2004 مهاجم تمام‌نشدنی تیم ملی در 34 سالگی موفق به زدن 16 گل در یک سال شد تا تعداد گل‌هایش به عدد 103 برسد. دایی در همین سال بود که در دیدار با لائوس در ورزشگاه آزادی موفق شد اولین بازیکنی در دنیا لقب بگیرد که توانسته تعداد گل‌های ملی خود را به عدد یکصد برساند؛ بالاتر از تمام ستارگان دنیا مانند فرانتس پوشکاش مجارستانی، اسطوره بی‌بدیل دنیا؛ پله و دیه‌گو آرماندو مارادونا. حالا دایی تنها گلزن برتر تاریخ بازی‌های ملی بود که با خیال راحت می‌توانست رکورد خود را بهبود ببخشد. در سال 2005 و در سال 2006 دایی شش‌بار دیگر گلزنی کرد تا تعداد گل‌های ملی او در عدد 109 متوقف شود. شاید یکی از حسرت‌هایی که دایی الان به آن فکر کند، عدم برگزاری دیدار خداحافظی برای او از سوی فدراسیون فوتبال و پرپرشدن گل او مقابل کره شمالی در ورزشگاه آزادی است. امیر قلعه‌نویی مربی‌ای بود که در سال 2007 برای جام ملت‌های آسیا از سوی فدراسیون فوتبال انتخاب شد و دیگر علی دایی را به تیم ملی دعوت نکرد تا دوران پرشکوه دایی و البته پرانتقاد در سال‌های پایانی فوتبالش در سال 2007 به پایان برسد.
کریس چگونه زنگ خطر را برای «رکورد ایرانی» به صدا درآورد؟
در یک دهه اخیر بسیاری از گلزنان قهار ملی بودند که یکی، دوسالی با درخشش در مسابقات ملی باعث می‌شدند تا کارشناسان فوتبال تحلیل‌هایی را درباره به خطر افتادن جایگاه دایی در رده نخست برترین گلزنان ملی بنویسند. یک سال این گزارش درخصوص وین رونی به نگارش درآمد و یک‌بار برای لیونل مسی و یک‌بار هم برای نیمار جوان، اما هیچ‌یک از این بازیکنان نتوانستند عملکرد و درخشش خود را ادامه دهند و مانند نسیم پاییزی آمدند و رفتند؛ فقط یک بازیکن است که ظاهرا قصد ندارد بی‌خیال عبور از افتخار علی دایی و فوتبال ایران باشد و این بازیکن کسی نیست جز «کریس رونالدو»ی پرتغالی که با سه قهرمانی پیاپی در لیگ قهرمانان اروپا و قهرمانی در یورو ثابت کرده می‌توان به بسیاری از افتخارات فوتبالی بعد از 30 سالگی دست یافت.
رونالدوی پرتغالی اولین بازی ملی خود را برای تیم ملی کشورش در سال 2003 انجام داد و حالا بعد از گذشت 16 سال حضور در تیم ملی (چهار سال بیشتر از دوران ملی دایی) به چندقدمی تصاحب عنوان برترین گلزن دنیا رسیده است. رونالدو تقریبا به تمامی افتخارات فردی و تیمی دست یافته؛ از قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا و قهرمانی در یورو تا کسب عنوان برترین بازیکن دنیا در چندسال اخیر، اما قهرمانی جام جهانی و عنوان آقای‌گلی دنیا مواردی است که کریس می‌تواند در یکی، دو سال آینده به آنها دست یابد. بهترین عملکرد رونالدو در بازی‌های ملی به سال 2016 و 2017 برمی‌گردد که موفق شد به‌ترتیب 11 و 13 گل وارد دروازه حریفان کند و درواقع این دو سال بودند که او را به‌عنوان یک مدعی جدی برای علی دایی معرفی کردند. رونالدو با هت‌تریک مقابل اسپانیا در جام جهانی 2018 در مرحله گروهی توانست با رکورد 84 گل فرانتس پوشکاش مجارستانی برابری کند و بعد از آن بود که با گلزنی‌های پیاپی در مقدماتی یورو تعداد گل‌هایش را افزایش داد. رونالدو با «پوکر» مقابل لیتوانی در مرحله انتخابی یورو تعداد گل‌هایش را به عدد 93 رساند و در چهار مسابقه باقیمانده احتمال می‌رود فاصله‌اش را با دایی به کمترین حد ممکن برساند، چراکه از این چهار دیدار، دو مسابقه مقابل لوکزامبورگ و یک مسابقه مقابل اوکراین و یک دیدار هم بار دیگر مقابل لیتوانی خواهد بود. در صورت صعود پرتغال به مسابقات یورو 2020 علاوه‌بر برگزاری سه مسابقه مقدماتی در این تورنمنت و احتمالا چند بازی در مرحله حذفی، مسابقات تدارکاتی برای یاران رونالدو نیز ترتیب داده خواهد شد تا اسطوره پرتغالی شانس بالایی برای تصاحب این عنوان داشته باشد. با توجه به آمادگی بدنی‌ای که رونالدو طی این سال‌ها از خود نشان داده، بعید نیست در پایان سال 2020 عنوان برترین گلزن دیدارهای ملی به او برسد.

ارسال دیدگاه شما

ساعت
روزنامه شرق
عنوان صفحه‌ها

شماره 3533

تاریخ ۱۳۹۸/۷/۳

کارتون
کارتون

كريس- دايي؛ فقط 16 گل

رونالدو حوالي «شهريار» ديده شد

سپهر خرمی: 16 سال پیش تیم ملی ایران در دور انتخابی صعود به جام ملت‌های 2004 چین، در ورزشگاه آزادی با تک‌گل علی دایی از روی نقطه پنالتی مقابل کره شمالی به برتری رسید؛ تک‌گلی که شاید دایی بعدها حسرت آن را بخورد، چراکه بعد از به‌ثمررسیدن همان گل بود که یکی از تماشاگران ایران با پرتاب نارنجک باعث مصدومیت یکی از بازیکنان کره‌ای شد؛ واکنش سرمربی وحشت‌زده میهمان اما دستور ترک زمین به شاگردانش بود. مسئولان ای‌اف‌سی هرچه اصرار کردند که کره‌ای‌ها در صورت عدم حضور در زمین مسابقه متحمل جریمه سنگینی خواهند شد، گوش آنها بدهکار نبود و آن دیدار با قضاوت حاجی خضر سوریه‌ای نیمه‌كاره رها شد. ای‌اف‌سی رأی به پیروزی 3 بر صفر شاگردان برانکو داد و دو مسابقه بدون تماشاگر نیز محرومیت ایران بود، اما رسانه‌ها فردای این مسابقه جنجالی تیتر زدند: «گل دایی پرپر شد».
شاید کمتر روزنامه‌نگار و هواداری پیش‌بینی می‌کرد که روزی نه‌تنها علی دایی عنوان آقای‌گلی دنیا را از آن خود کند، بلکه این عنوان مهم را تا سال‌ها در اختیار داشته باشد که بزرگ‌ترین بازیکنان دنیا مانند رونالدوی برزیلی، روماریو، مسی و ... نیز نتوانند به گرد پایش برسند. علی دایی 11 سال برای تیم ملی ایران به میدان رفت و موفق شد 109 بار دروازه رقبا را باز کند. اولین گل ملی دایی در مسابقات مقدماتی جام جهانی 1994 وارد دروازه تایوان شد تا نوید ظهور یک مهاجم تمام‌عیار ایرانی داده شود. علی دایی تا پایان سال 1995 هفت گل ملی داشت که مسابقات جام ملت‌های آسیا 1996 امارات فرارسید و اوج کار دایی که آن زمان برای حریفان ناشناخته بود، «پوکر» (زدن چهار گل در يك بازي) مقابل کره جنوبی بود که باعث بغض و حیرت سرمربی رقیب شد و تا مدت‌ها این چهار گل، تیزر تبلیغاتی بسیاری از رسانه‌های شرق آسیا شد. دایی در مصاحبه با سایت کنفدراسیون فوتبال آسیا بعد از آن مسابقه به‌یادماندنی گفت: «مطمئن هستم این چهار گل سکوی پرتاب من خواهد شد» و اتفاقا همین‌طور شد و پیشنهاد آرمینیابیلفلد به شهریار ایران رسید و او راهی آلمان شد. بلندپروازی‌های دایی ادامه داشت و با پیشنهاد یک‌ساله بزرگ‌ترین باشگاه آلمان؛ یعنی بایرن‌مونیخ راهی ایالت باواریا شد. درخشش دایی اما در هرتابرلین به یادگار ماند؛ جایی که با گلزنی به آث‌میلان در سن‌سیرو و دو گل تماشایی به چلسی در لیگ قهرمانان آسیا باعث شگفتی اروپایی‌ها شد. گلزنی‌های دایی در عرصه ملی هم ادامه داشت و در پایان سال 98 میلادی، علی دایی موفق به زدن 47 گل ملی شده بود. سال 99 برای دایی خوش‌یمن نبود و او فقط در این سال توانست دو گل ملی بزند تا آمار گل‌هایش بعد از یک سال پیشرفت چشمگیری نداشته باشد. در سال 2000 اما علی دایی بار دیگر متولد شد و با زدن 20 گل آمار گل‌های ملی خود را به 69 رساند. مسابقات مقدماتی جام جهانی 2002 کره و ژاپن می‌توانست بار دیگر سکوی پرتاب دایی باشد؛ با توجه به اینکه شماره 10 ایران درخشش قابل‌ملاحظه‌ای در مرحله انتخابی این مسابقات داشت و با زدن سه گل به عربستان در دو مسابقه بار دیگر خودش را بر سر زبان‌ها انداخت، اما اختلاف بازیکنان در شب مسابقه با بحرین و سایر حواشی، ترمز موفقیت آن تیم دوست‌داشتنی با میروسلاو بلاژویچ را کشید و مانع از این شد تا ایران برای دومین‌بار پیاپی راهی جام جهانی شود. این شکست زمانی دردناک‌تر می‌شود که بدانیم ایرلند جنوبی بدون حتی یک شکست در دور انتخابی مقابل ایران قرار گرفت و شاگردان بلاژویچ تنها تیمی بودند که موفق به پیروزی مقابل یاران روی کین شدند، اما تک‌گل گل‌محمدی هم نتوانست پاداش صعود ایران به بزرگ‌ترین تورنمنت فوتبال دنیا باشد. 
تصور می‌شد دوران شکوفایی دایی و گلزنی‌های پیاپی او در تیم ملی رو به افول است که در سال 2004 مهاجم تمام‌نشدنی تیم ملی در 34 سالگی موفق به زدن 16 گل در یک سال شد تا تعداد گل‌هایش به عدد 103 برسد. دایی در همین سال بود که در دیدار با لائوس در ورزشگاه آزادی موفق شد اولین بازیکنی در دنیا لقب بگیرد که توانسته تعداد گل‌های ملی خود را به عدد یکصد برساند؛ بالاتر از تمام ستارگان دنیا مانند فرانتس پوشکاش مجارستانی، اسطوره بی‌بدیل دنیا؛ پله و دیه‌گو آرماندو مارادونا. حالا دایی تنها گلزن برتر تاریخ بازی‌های ملی بود که با خیال راحت می‌توانست رکورد خود را بهبود ببخشد. در سال 2005 و در سال 2006 دایی شش‌بار دیگر گلزنی کرد تا تعداد گل‌های ملی او در عدد 109 متوقف شود. شاید یکی از حسرت‌هایی که دایی الان به آن فکر کند، عدم برگزاری دیدار خداحافظی برای او از سوی فدراسیون فوتبال و پرپرشدن گل او مقابل کره شمالی در ورزشگاه آزادی است. امیر قلعه‌نویی مربی‌ای بود که در سال 2007 برای جام ملت‌های آسیا از سوی فدراسیون فوتبال انتخاب شد و دیگر علی دایی را به تیم ملی دعوت نکرد تا دوران پرشکوه دایی و البته پرانتقاد در سال‌های پایانی فوتبالش در سال 2007 به پایان برسد.
کریس چگونه زنگ خطر را برای «رکورد ایرانی» به صدا درآورد؟
در یک دهه اخیر بسیاری از گلزنان قهار ملی بودند که یکی، دوسالی با درخشش در مسابقات ملی باعث می‌شدند تا کارشناسان فوتبال تحلیل‌هایی را درباره به خطر افتادن جایگاه دایی در رده نخست برترین گلزنان ملی بنویسند. یک سال این گزارش درخصوص وین رونی به نگارش درآمد و یک‌بار برای لیونل مسی و یک‌بار هم برای نیمار جوان، اما هیچ‌یک از این بازیکنان نتوانستند عملکرد و درخشش خود را ادامه دهند و مانند نسیم پاییزی آمدند و رفتند؛ فقط یک بازیکن است که ظاهرا قصد ندارد بی‌خیال عبور از افتخار علی دایی و فوتبال ایران باشد و این بازیکن کسی نیست جز «کریس رونالدو»ی پرتغالی که با سه قهرمانی پیاپی در لیگ قهرمانان اروپا و قهرمانی در یورو ثابت کرده می‌توان به بسیاری از افتخارات فوتبالی بعد از 30 سالگی دست یافت.
رونالدوی پرتغالی اولین بازی ملی خود را برای تیم ملی کشورش در سال 2003 انجام داد و حالا بعد از گذشت 16 سال حضور در تیم ملی (چهار سال بیشتر از دوران ملی دایی) به چندقدمی تصاحب عنوان برترین گلزن دنیا رسیده است. رونالدو تقریبا به تمامی افتخارات فردی و تیمی دست یافته؛ از قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا و قهرمانی در یورو تا کسب عنوان برترین بازیکن دنیا در چندسال اخیر، اما قهرمانی جام جهانی و عنوان آقای‌گلی دنیا مواردی است که کریس می‌تواند در یکی، دو سال آینده به آنها دست یابد. بهترین عملکرد رونالدو در بازی‌های ملی به سال 2016 و 2017 برمی‌گردد که موفق شد به‌ترتیب 11 و 13 گل وارد دروازه حریفان کند و درواقع این دو سال بودند که او را به‌عنوان یک مدعی جدی برای علی دایی معرفی کردند. رونالدو با هت‌تریک مقابل اسپانیا در جام جهانی 2018 در مرحله گروهی توانست با رکورد 84 گل فرانتس پوشکاش مجارستانی برابری کند و بعد از آن بود که با گلزنی‌های پیاپی در مقدماتی یورو تعداد گل‌هایش را افزایش داد. رونالدو با «پوکر» مقابل لیتوانی در مرحله انتخابی یورو تعداد گل‌هایش را به عدد 93 رساند و در چهار مسابقه باقیمانده احتمال می‌رود فاصله‌اش را با دایی به کمترین حد ممکن برساند، چراکه از این چهار دیدار، دو مسابقه مقابل لوکزامبورگ و یک مسابقه مقابل اوکراین و یک دیدار هم بار دیگر مقابل لیتوانی خواهد بود. در صورت صعود پرتغال به مسابقات یورو 2020 علاوه‌بر برگزاری سه مسابقه مقدماتی در این تورنمنت و احتمالا چند بازی در مرحله حذفی، مسابقات تدارکاتی برای یاران رونالدو نیز ترتیب داده خواهد شد تا اسطوره پرتغالی شانس بالایی برای تصاحب این عنوان داشته باشد. با توجه به آمادگی بدنی‌ای که رونالدو طی این سال‌ها از خود نشان داده، بعید نیست در پایان سال 2020 عنوان برترین گلزن دیدارهای ملی به او برسد.

ارسال دیدگاه شما